Francusko-amerykański duet Faux Real powraca z nowym singlem i wyreżyserowanym przez siebie teledyskiem do utworu „One & Done”. To kontynuacja ostatnich wydań „That Far” i „Seesaw” oraz najnowsza zapowiedź ich nadchodzącego albumu „Poison Time”, który ukaże się 4 września nakładem wytwórni b4. Wraz z premierą nowego materiału, duet ogłosił również obszerną trasę koncertową, w ramach której już 28 listopada odwiedzą Warszawę!
W utwórze „One & Done” Faux Real dostarczają jedną ze swoich najbardziej bezpośrednich i chwytliwych piosenek w dotychczasowej karierze. Pędzący naprztracking z nieposkromioną energią, ten alternatywny indie-popowy hymn oddaje uczucie rzucenia na głęboką wodę życia, zanim miało się szansę na przygotowanie. Nie ma tu prób ani drugiego dubla – pozostaje tylko wybór, by iść naprzód. Łącząc zniewalające melodie z nietuzinkową perspektywą duetu, utwór przekształca strach przed nowym, nieuchronne konsekwencje i presję zwykłego istnienia w coś euforycznego, pilnego i niemożliwego do wysłuchania w bezruchu. Teledysk, stworzony po raz kolejny własnoręcznie przez zespół, po raz kolejny podkreśla ich niezwykły instynkt do łączenia odważnego popowego pisania piosenek z efektownym, opartym na performance obrazem.
Mówiąc o utworze, artyści dodają: „One & Done został zainspirowany «Nieznośną lekkością bytu» Kundery oraz niemieckim przysłowiem «Einmal ist Keinmal» – raz się nie liczy. Żadne doświadczenie nie może zostać w pełni powtórzone. To piosenka zrodzona z ontologicznej frustracji. Teledysk przypomina Dzień Świstaka, zapętlając się w prawie idealnym powtórzeniu. Gorączkowy sen w centrum Los Angeles. «One & Done» po raz pierwszy ogląda się tylko raz: spraw, by ten raz się liczył.”
Nagrany w domu w Los Angeles album „Poison Time” przyjmuje bardziej trzewne i instynktowne podejście niż jego poprzednik. Ukształtowany przez płynny proces nagraniowy oraz rozwinięte techniki pisania piosenek i produkcji, album stanowi wyraźny krok naprzód dla duetu. Podczas gdy wcześniejszy materiał czerpał z pastiszu i scenicznej zgrywy, te utwory wydają się bardziej bezpośrednie i introspektywne, nie tracąc przy tym charakterystycznego dla Faux Real poczucia zabawy i subwersji. Motywy tożsamości, postrzegania samego siebie i autentyczności przewijają się przez całą płytę, niesione przez brzmienie, które z łatwością porusza się między krystalicznym popem a bogato wyobrażonymi światami dźwiękowymi. W rezultacie powstał album, który jeszcze ściślej jednoczy ich muzyczne, wizualne i sceniczne instynkty, wyostrzając twórcze napięcie, które stało się kluczowe dla tożsamości Faux Real.
To samo napięcie odzwierciedla okładka albumu, ze zdjęciem autorstwa Granta Spaniera. Zainspirowana performansem „Rest Energy” Mariny Abramović oraz wspólną fascynacją braci tańcem i sztuką performance'u, fotografia przedstawia parę zawieszoną nad ciemną wodą, walczącą o wyzwolenie się z własnych więzów, co wizualnie nawiązuje do motywów poruszanych na płycie.
Składający się z braci Elliotta i Virgile'a Arndtów duet Faux Real istnieje gdzieś na granicy DIY popu i immersyjnego widowiska. Słynący ze swoich osobliwych, pełnych energii koncertów, łączą teatralną widowiskowość, choreografię i efekty praktyczne z celowo niefiltrowaną fizycznością. Ich występy wydają się jednocześnie chaotyczne i skrupulatnie dopracowane, przenosząc spektakl kojarzony zazwyczaj z popem na skalę stadionową do znacznie bardziej intymnej, ludzkiej i rzemieślniczej oprawy.
Założony między Paryżem a Londynem Faux Real zadebiutował wydaną w 2020 roku imienną EP-ką. Gdy publiczność szukała sposobu na opisanie wyjątkowego podejścia do projektu, szybko przyjęło się określenie „anti-rock”, odzwierciedlające instynkt duetu do tworzenia chwytliwych melodii, niekonwencjonalnych występów i hymnowych kompozycji. W czasie pandemii Elliott i Virgile rozwinęli swoją paletę brzmieniową, dopracowując dopieszczone, ambitne popowe brzmienie, które zdefiniowało ich debiutancki album „Faux Ever”.
Od tamtej pory Faux Real zaprezentowali swoje teatralne show na żywo w całej Europie i Ameryce Północnej, koncertując u boku takich zespołów jak Wet Leg czy Metronomy oraz występując na najważniejszych festiwalach po obu stronach Atlantyku. Ich rosnącej reputacji towarzyszy coraz większe uznanie krytyków, w tym nominacja do Libera Awards 2026 za remix utworu „Walking Away From My Demons” wykonany dla Wet Leg oraz miejsce na liście Albumów Roku BBC Radio 6 Music w 2025 roku.
Jako samookreśleni „muzycy metodyczni” (Method Musicians), Elliott i Virgile podchodzą zarówno do życia, jak i sztuki przez pryzmat „Faux Realizmu”, przyjmując język popu i jednocześnie cicho dekonstruując jego konwencje. Wraz z „Poison Time” wkraczają jeszcze głębiej do świata stworzonego całkowicie według własnych reguł – precyzyjnie dopracowanego, teatralnego i zawsze pozostającego tuż poza zasięgiem.